أُمّ كلثوم عليها السلام في طريق مكّة إلى كربلاء راجع ما يلي : الدّينوري ، الأخبار الطّوال ، / 228 سپهر ، ناسخ التّواريخ حضرت زينب كبرى عليها السلام ، 1 / 203 « 1 »

--> ( 1 ) - [ انظر ج 10 ص 492 - 493 ] . وچون امام حسين عليه السلام را در منزل رُهيمه با حرّ رياحى ملاقاة افتاد وامام عليه السلام به خذلان آن جماعت نفرين كرد ؛ سكينه مىفرمايد : اين وقت مراجعت كردم وآب چشمم بر چهره‌ام روان بود . عمه‌ام ، امّ كلثوم مرا به اين حال بديد وفرمود : « اى دختر ! تو را چه افتاده است ؟ » صورت حال را باز گفتم . فرياد برداشت : « وا جدّاه ! وا عليّاهُ ! وا حسناهُ ! وا حسيناهُ ! وا قلّة ناصراهُ ! أين الخلاص من الأعداء ؟ ليتهم يقنعون في العدا تركت جوار جدِّك وسلكت بنا بُعد المدا فعلا منها الوجيبُ وكثر منها حولها النّحيب » . اين كلمات را به‌ندبه واستغاثه بگذاشت واز قلّت ناصر وعدم مخلص از دشمنان ناله فرمود واز مهاجرت از مدينهء طيبه وسپردن چنان طريق ودچار ماندن به جنگ عدوان فرياد برآورد . به روايتي فرمود : « وا جدّاه ! وا عليّاهُ ! وا حسناهُ ! وا حسيناهُ ! وا قلّة ناصراهُ ! ولا أدري كيف لنا المخلص من أيدي الأعادي وليت الأعادي يرضون أن يقتلوننا بدلًا عن أخي ؛ ندانيم به كدام سوى راه خلاص ونجات جوييم واز دست أعادي برهيم ! كاش دشمنان خوشنود مىشدند كه ما را بكشند واز برادرم دست بكشند . » امام حسين عليه السلام بانگ ناله وعويل امّ كلثوم را اصغا فرمود ، بيامد واشكش بر چهرهء مباركش روان بود . فرمود : « اين گريه چيست ؟ » امّ كلثوم سلام اللَّه عليها عرض كرد : « أخي ! ردّنا إلى حرم جدّنا ؛ اى برادر ! ما را به مدينه باز گردان . » فرمود : « اى خواهر ! بدانچه تو خواهى ، راهى نيست ؛ مگر ديروز منع حر را مشاهدت نكردى ؟ » امّ كلثوم عرض كرد : « پس محل ومكانت جد وپدر ومادر وبرادر خود را با ايشان تذكره فرماى ! » فرمود : « با اين جماعت تذكره كردم وايشان را پند ونصيحت بگذاشتم . ايشان گوش به سخن من نياوردند وآن ملامت كه بر ايشان راندم ، مراعاة نكردند وجز قتل من براي ايشان راهى نيست . شما به ناچار ببايست كشتهء مرا بر خاك نظاره كنيد ؛ لكن وصيت مىكنم شما را به پرهيزكارى وصبورى بر اين بليت وشكيب بر اين رزيّت وبر اين جمله جد شما خبر داد وهرگز خلاف نپذيرد . » سپهر ، ناسخ التواريخ حضرت زينب كبرى عليها السلام ، 1 / 204 - 205